Gannet e-mailsPosted by Tsok Sat, August 07, 2010 10:11:24Beste Gannet vrienden,
We leerden Fernando al kennen bij het binnenvaren van het Atol, we noemen hem stiekem de “Manihi”, leider van de Mormoonse lokale kerk, bakker, visser, boottaxi, parelfarmer, en nog veel meer. Hij bekommert zich over het welzijn van de zeilers. Hij komt met trots zijn programma voorstellen (we liggen ondertussen met 4 boten in de baai) bezoek aan zijn parelfarm, rondvaart in het atol enz..
Fernando heeft echter geen succes enkel de 2 Belgen op de Gannet willen wel eens ( wel 22 euro de man )een bezoekje brengen aan zijn parelkwekerij.
We beleven er een prachtige dag, bezoeken eerst het Sailmail station dat gevestigd is op het eiland en uitgebaat wordt door Xavier Michel een fransman die zich definitief op het atol gevestigd heeft. Hij heeft net zijn kinderen (die beiden in België werken en enkel tijdens de grote vakantie op bezoek komen ) als gasten en geeft ons enthousiast een rondleiding op zijn kleine eilandje. Hij woont er prachtig maar geeft er direct de uitleg bij dat dergelijke eilandjes hier in de buurt niet meer te koop zijn.
Daarna trekken we naar de parelfarm van Fernando, we spenderen er bijna de gehele namiddag, hij leert ons kleine ronde bolletjes schelp inplanten in oesters waarna zich gedurende 16 maanden parelmoer rond de schelp zal vormen en zo een parel geproduceerd wordt. Iedere oester wordt tot 5 maal gebruikt waarbij telkens de snede iets verder opschuift naar het lichaam van de oester toe en een groter formaat schelpbolletje wordt ingeplant. Na de vijfde parel belanden de oesters in de pan ( we krijgen bij ons vertrek trouwens bijna 5 kg gekuiste oesters mee ). Een gedeelte van de parels die we uit de oesters ( 6 stuks ) verwijderen krijgen we mee als aandenken. De perfecte exemplaren verdwijnen echter snel in Fernandos achterzak.
Bijna elke dag brengt hij nu vers brood aan boord, soms vraagt hij 1 euro, soms is het zelf gratis, we maken telkens een praatje en soms blijft hij voor de koffie.
Vissen,
Vissen was hier gemakkelijk, een klein stukje vis aan de haak en in no time hangt een lekkere vis aan de lijn. We hebben echter al een paar dagen huishaaien die onder de bijboot op de loer liggen.Zodra ik een vis bovenhaal bijt ze die van de haak. Regelmatig blijft dan ook de haak in hun muil steken waarna een gevecht tussen visser en haai beiden verliezen. De visser zijn lijn, haak en lood, de haai blijft met mijn visgerief een tijdje rondzwemmen. Je zou denken dat 1 haak in de muil genoeg is maar nee ze blijven onder de bijboot en blijven happen in de haken. Op een dag zullen ze wel zoveel lood binnen hebben dat ze zinken.
Mvg
ForumPosted by Tsok Sat, July 10, 2010 10:27:01Als de zon wat hoger staat zullen de wolken wel open breken" zegt Marc. Regenseizoen op Nuku Hiva. We wachten op beter weer om de Gannet te verleggen naar de 'hoofdstad' van de Markiezen Taiohae. Daar gaan Luc en ik van boord om via Tahiti en Parijs terug naar België te vliegen. Tijd voor een verslag omdat dit wel eens het laatste zou kunnen zijn.
Dat is moeilijker dan het lijkt. Ik wacht al enkele dagen op een goede invalshoek om te beschrijven wat er gebeurt maar die wil maar niet komen. Heb al vaker gedacht dat het eeuwige geschommel van de Gannet je geest in een soort trance brengt die denken moeilijk maakt.
Toch wel indrukwekkend hoor zo'n tropische regenbui. Serieuze windstoten, je ziet geen twintig meter ver en de regen trekt als een gordijn langs de met kokospalmen bezaaide heuvelflanken. De hibiscusbloemen zullen zich niet openen vandaag. De wilde varkens en geiten hebben geen plaats meer om te schuilen. Watervallen en beken zwellen en de wegen worden overspoeld. Het voordeel lijkt me dat de Marquisiaanse kleine kwelduivels (nono's genaamd)ons nu niet zullen plagen en de muggenmelk per grote uitzondering in de rugzak kan blijven. Maar warm blijft het wel.
Gisteren aten we de haai die Marc en Marianne vingen. Haai heeft wit, zacht vlees dat eerder flauw smaakt maar het idee een haai verorberd te hebben maakte de heren aan boord bepaald strijdlustig.
We zijn ook nog eens omgekanteld met de bijboot toen we Marianne aan het vliegveld gingen ophalen. Alles dreef in de branding, Marc verloor zijn bril en één sandaal, Luc zijn fototoestel en Marianne´s bagage en GSM werden kledder.
We kregen een goed zicht op de Polynesische cultuur, de tattoo´s, de dansen en muziek, de keuken, de religie, de kunstvoorwerpen en de oude erfenis van voorgaande generaties. Maar het is vooral de exceptionele vriendelijkheid van de bevolking en de prachtige natuur die beklijft.
Mijn dagen op de Gannet zijn dus geteld (72 om precies te zijn) en ze waren mooi, interessant, leerrijk, moeilijk, nat, heet, triest en gelukkig. Van alle mogelijke invalshoeken die het leven te bieden heeft zat er wel een stukje bij en ik kan de schipper en de VZW alleen maar dankbaar zijn voor deze unieke ervaring.
Ines,
9 juli 2010
Taipivai, Nuku Hiva, Markiezen
ForumPosted by Tsok Wed, June 30, 2010 14:07:40Op 25 juni in alle vroegte doken ze voor ons op in de enorme leegte van de Pacific, les Marquises. Begeleid door een escorte dolfijnen vonden we algauw Tahauku Bay, Hiva Oa en liggen daar nu rustig voor anker tussen andere jachten die we in Panama of de Galapagos al zagen en met wie we een stille verstandhouding hebben gekregen.
Drie dagen hebben we van Hiva Oa mogen genieten waar de bloemen zo overdadig bloeien dat je geen vrouw ziet of ze heeft er één of een hele krans van in haar haar en waar o.a. mango's, papaya's, pepers en bananen zo maar voor het plukken hangen. Een weelde en overvloed die de eilandbewoners rustig, gul en vriendelijk lijkt te maken.
Maar als je zegt:'Nous sommes Belges, comme Jacques Brel' gaan ze steigeren. Brel (Sake hier) is Marquisien, daar zijn ze van overtuigd en ze hebben hem allemaal gekend, koesteren oude vergeelde foto's waar hij opstaat of kregen dansles van zijn partner Maddly. We bezochten zijn 'espace'(waar de gerestaureerde Jojo, zijn vliegtuig, nostalgisch maakt te midden enkele van zijn uitspraken en zijn muziek door de luidsprekers). Iedereen die ik het beloofd heb kan gerust zijn, de bloemen, groeten en merci's zijn overgemaakt bij zijn graf dat als eerste op het lokale cimetiére het mooiste uitzicht heeft op zowel de baai als de berg Temetiu. Luc en ik werden er heel erg ontroerd van, oude Brelfans die we zijn.
Ook Gauguin hebben we gegroet maar de mening der eilandbewoners over hem is verdeeld en niet zo unaniem positief. Zijn 'espace' hangt vol slechte kopies van zijn werk maar zijn 'house of pleasure', platgebrand na zijn dood, kreeg eerherstel door een wat natuurgetrouwere kopie.
We hebben het hele eiland gezien, de natuur bewonderd, de muggen getrotseerd, stil geweest op de archeologische site waar men ooit kannibalisme bedreef (en voor Jan V en andere Leiezonen: 'trom' heet hier 'mana'). We hebben hier bloemen in ons haar gedragen, werden kleddernat van tropische regenbuien en vierden des schippers 54ste verjaardag én zijn eerste jaar op zee.
We laten Hiva Oa achter vandaag om koers te zetten naar Ua Pou. Ik was hier heel gelukkig en het eiland zal mij blijvend zeer dicht aan het hart liggen. Daarom versta ik Elke die vandaag van boord gaat om op haar eentje het prachtige Polynesië verder te ontdekken.
Luister misschien eens naar Brels 'Aux Marquises', hij verwoordt er zo veel mooier in wat ik tracht te zeggen.
Ines,
29 juni 2010,
Hiva Oa, Marquises
ForumPosted by Tsok Wed, June 23, 2010 17:21:46Marc slaapt, Elke oefent haar knopen en ik loop wacht. We vlinderen, slechts 11 knopen wind, het aftellen is begonnen. Nog 7 graden, 75 uur zeilen, 3 nachten en voor elk nog iets van een 24 uur aan het roer.
De schipper heeft er genoeg van, Elke wil kitesurfen en meer 'levensruimte'en ik wil een dag zonder nieuwe blauwe plek.
De laatste belevenissen?
Een alarm in het holst van de nacht: een werkelijk enórme vliegende vis landt recht in Marcs gezicht. Schubben overal en een gezwollen neus en oog.
Koekjes bakken met olijfolie, nesquik en bakpoeder.
Mijn gespeur naar een walvis die maar niet wil komen (spookt door mijn hoofd: send in the whales, there ought to be whales) Problemen met de genaker deel 9: tijdens de Atlantische overtocht moet hij 8 dagen en nachten gefunctioneerd hebben. Hier is het een succes als hij 5 uur kan blijven hangen. Gisteren even een rukwind van 25 knopen, Marc aan het roer schreeuwt: genaker los (of we kapseizen), snel touw los (nieuwe blauwe plek), genaker draait in de soep en 100 keer rond de opgerolde genua. We weten weer wat doen, de volgende twee uur genaker lospeuteren, braaf weer in de zak en wat mij betreft mag hij daar morgen ook in blijven zitten, als straf.
Op leven en dood UNO spelen, de verliezer moet namelijk een poeskaffee aan de andere twee.
Het vrouwelijk deel van de crew (de meerderheid dus) maakt gretig gebruik van Elkes mirakuleuze handcrëme (stel dat we binnenkort weer iemand mogen aaien, schuurpapier is daar toch weinig voor geschikt).
Aftellen dus en op naar de Markiezen waar le grand Jacques 25 jaar geleden op precies dezelfde manier is toegekomen (Brel deed zijn Askoy II na een jaar zeilen van de hand, zijn buik vol van 'water'). Maar het is niet het water dat het zeilen moeilijk maakt, het water is braaf, 't is al de rest.
Ines,
22 juni,dag 19
8gr 41' Z / 132gr 32'W
ForumPosted by Tsok Thu, June 17, 2010 17:29:54Bovenstaand woord werd me cadeau gedaan door de trouwe lezer dhr./mevr Pimpernel die enkele blogs geleden opmerkte dat ik onvoldoende over het zeilgedoe schrijf. Dat is waar en om alle lezers te bedienen (en speciaal voor mijn scharlaken anonymus): een blog over zeilgedoe.
Het klopt dat zeilen een heel gedoe is. Je hebt enerzijds wind, golven en stroming en anderzijds een boot met zeilen, kiel en roer. De menselijke spierkracht dient om dit alles op een efficiënte manier te laten samenwerken zodat er een bepaalde koers kan gevaren worden.
Natuurlijk staat je daarvoor een uitgebreid jargon ter beschikking (dingen moeten een naam hebben is het niet beste Pimpernel). Ik noem voor de vuist weg: afvallen, scherp varen, reven, vieren, genakerval en het verwerpelijke 'fok staat bak' terwijl dat hoegenaamd niet de bedoeling is. Mijn favoriet is de mooie alliteratie 'ware wind'.
Meer weet ik er ook niet van. Ik trek aan de touwen die me aangeduid worden, winch me te pletter als me dat gevraagd wordt en sta aan het roer af te zien om de uitgezette koers zo nauwgezet mogelijk te halen. Ik let op om niet door de wind te gaan, ben blij met de uitvinding der 'bulltalie' en toeter iedereen wakker als de wind de 25 knopen overschrijdt omdat ik onze dierbare Gannet dan niet meer in toom kan houden.
Beste Pimpernel, dat klinkt niet echt heldhaftig hé? En na 5 dagen met veel wind en hoge golven hangt mijn tong op mijn tenen en weigeren arm- en beenspieren nog langer dienst. Omvallen, ken je dat? Nog 5 dagen van dit zeilgedoe en je kan me bijeen vegen...
Maar elke graad op de teller is er één en we zitten al over de helft. Marc en Elke lijken wel onverwoestbaar (alhoewel Elke daarnet toegaf het toch ook zwaar te krijgen en de schipper na een moeilijke nacht duidelijk aan slaap toe was).
Maar we geraken er wel, Pimpernel, met dat zeilgedoe.
Ines,
15 juni (12 d op de grote stille)
ForumPosted by Tsok Sat, June 12, 2010 10:38:29En geef ons heden...
Aan boord is er no such thing as a free bread. "Bak het zelf" zegt een stem uit den hoge. Oké, wij Ganneteers gaan geen uitdaging uit de weg!
Men neme 1 kilo bloem, 4 eetlepels gist, lauwwarm water en zout. Men menge en knede, zoeke een warme, tochtvrije plaats om het rijzen te bevorderen en bakke in een hete oven. Tot zover de eeuwenoude theorie.
n de praktijk hebben we de beschikking over 1 wiebelende en tochtige boot en 1 niet echt professionele gasoven (al steigert de schipper bij deze milde kritiek op zijn Gannetoven, dus correctie: voor een zeilboot beschikt de Gannet over een geweldige oven n.v.d.r. Ik daag u uit het deeg te kneden bij golven van 3 meter, je blijft met moeite rechtop. Of het onder die omstandigheden zo spectaculaire rijzen te laten plaatsvinden. Ook de oven wiebelt en de warmte komt enkel van beneden zodat je het kan ruiken als de onderkant aanbrandt en het tijd is om het gas af te sluiten.
Zal het u verbazen dat, als er een half gelukt broodje verschijnt, we al erg tevreden zijn? Maar we eten alles braafjes op. Aan boord gaat er niets verloren, en binnen 2 dagen proberen we het nog eens. En ooit zal er een perfect gerezen en bruin gebakken broodje verschijnen dat weet ik zeker. Want net als bij bv. zeilen, examens afleggen, of moeizaam verlopende relaties, is het de aanhoudster die wint.(I made joke 
)
Ines,
11 juni', al 8 dagen ver van de Galapagos
ForumPosted by Tsok Sun, June 06, 2010 10:29:23Twee uur na zonsondergang en redelijk gehavend lopen we binnen in Bahia Academia, Santa Cruz. We hebben al van ver de lichtpolutie van het stadje gezien en 's morgens blijkt inderdaad dat Santa Cruz voorzien is op toeristen (40.000/j), mooie aangelegde straten, een massa souvenirwinkeltjes, witte 4x4 Toyota's die dienst doen als taxi.
We vinden snel een zeilmaker die voor weinig geld het zeil zal herstellen. Ook aan diesel geraken is geen probleem. Zelfs bij de immigratiedienst is men zeer behulpzaam en we kunnen in- (Elke erop) en uitklaren (Jeroen eraf) met één bezoek. En als we ankerproblemen hebben steken de watertaxichauffeurs de handen uit de mouwen om te helpen(zelfs met drie ankers gaan we er nog door en we verliezen er zelfs één - later triomfantelijk opgedoken door Elke tot eeuwige dankbaarheid van de schipper). Niets dan lof voor de voornamelijk Indiaanse bevolking van de Galapagos dus.
Darwin dan. We kunnen er natuurlijk moeilijk omheen dat de ontdekkingen die Darwin op de Galapagos deed cruciaal waren in de ontwikkeling van zijn evolutietheorie. Hij wordt dan ook in ere gehouden op de eilanden (Darwin is hier trouwens een vaak voorkomende voornaam). Maar het Darwin Centre dat we bezoeken is toch wat vergane glorie. Echt baanbrekend wetenschappelijk onderzoek wordt er m.i. niet meer verricht. Men onderhoudt voornamelijk de landschildpad- (met lange nek, de vegetatie hangt hier wat hoog)en de leguanenpopulatie. Zo is 'Solutario George' de laatste landschildpad van zijn soort uitgegroeid tot een regionaal symbool, eenzame George die, ondanks alle goede zorgen, maar niet wil paren.
We zien Booby's (met hun blauwe poten), land- en zeeleguanen, zeehonden, zeeleeuwen, salamanders en vogels in alle maten en kleuren, op 'Aboriginalwijze' gespikkelde krabben en overal pelikanen. Er is natuurlijk veel meer te zien maar we hebben slechts tijd voor één eiland van vele die samen de archipel vormen.
Nog het vermelden waard: de gretigheid waarmee we ons op vers vlees en groenten, dessert met slagroom en alcohol hebben gestort. Na dit alles eerst 14 en straks naar schatting 25 dagen te moeten missen smaakte dat verdorie verrukkelijk.
Mijn mooiste herinnering? Tortuga Bay waar Elke, Jeroen en ik naar toe liepen. Het cliché: hagelwit strand, appelblauwzeegroene zee met postkaartbranding, lichtgroene mangrovebomen, basaltzwarte rotsen en nauwelijks menselijke aanwezigheid is er in ruime mate voorhanden. Ik vind een grote meeuwenschedel maar heb hem onder druk van de Gannet-crew en uit respect voor Darwins onderzoeksgebied niet in mijn rugzak gestoken. En daar ben ik nu blij om.
Ines
5 juni, op 2 dagen zeilen van Santa Cruz, Galapagos
ForumPosted by Tsok Thu, June 03, 2010 17:20:00Op 31 mei 2010 om 8u15 lokale tijd passeerde de Gannet de evenaar maar zonder slag of stoot ging het weeral niet.
De slag (in het gelaat van de schipper) was een scheur in het grootzeil (7u15). De stoot (in zijn maag) een scheur in het noodzeil wegens in de windmolen gedraaid. Toen even later ook nog de motor begon te sputteren (in Panama verkochtten ze ons zwaar vervuilde diesel) was niet enkel de evenaar maar ook het einde in zicht.
Jammer, van feestvreugde was er weinig sprake al diepte de schipper een fles (koude!!!) sangria op uit ëën of ander verborgen luikje diep in de buik van de Gannet en bracht Neptunus himself officiële certificaten aan boord voor kapitein en crew die kunnen bevestigen wat ik hier neerschrijf.
31 mei 2010 staat dus geboekstaafd als ëën van Gannets pechdagen. Maar door de evenaar te kruisen keerde ook het tij. De avondzon was prachtig, de volle maan zo mogelijk nog mooier. De schipper zong een liedje terwijl hij dieselfilters kuiste. De Galapagos lagen binnen handbereik en zagen er aanlokkelijk uit.
31 mei 2010, het zuidelijk halfrond, here comes the sun.
