GannetBlog

GannetBlog

Gannet

Het Gannetproject was gestart op 26 juni 2009, en dit voor een periode van drie jaar: die termijn is nu ten einde.

We zijn er, dankzij de onbaatzuchtige medewerking van tal van leden en de gulle giften van sponsors en subsidie van de Stad Gent, in geslaagd onze objectieven in grote mate uit te voeren.

nie pleuje

ForumPosted by Ines Sun, August 28, 2011 12:13:07

De VZW en de schipper hebben niet geplooid het afgelopen jaar. 'Nie pleuje nazomerevenement' is dus een goede naam voor ons onderonsje met kippenbil en braadworst, nu binnenkort op 10/9. (Hebben we eigenlijk een zomer gehad, hier in ons klein landje bij het kleine zeetje?)

Je hebt kleine zeeën en grote oceanen. de Gannet spendeerde meer dan 1 jaar op de grootste aller wateroppervlakten. Van Panama tot Indonesië, het had wat voeten in de zee... De laatste berichten des schippers waren er weer die het Gentse gezegde en onze leus 'nie pleuje' bijzonder goed illustreren. Gescheurde zeilen, mondvoorraad en diesel schaars, een aanvaring des 's nachts met een verkeerd aangelegd rif ten gevolge van een apocalyptische storm. Dit laatste malheur noopte de schipper tot de wanhoopskreet. 'Is dit het einde?'. 'Natuurlijk niet' mailde ik hem terug. De trouwe achterblijvers (en zijn we dat niet allemaal?) kennen hun schipper ondertussen. Met een sjiek en een stukske touw, wat meegenomen polyester en een beetje moederkenszalf was de toon van de volgende mails weer 'alles kits'.

De rangers, daar moet ik het even over hebben. De Gannet werd met daad bijgestaan door 'de rangers'. Ik ken deze mannen uit de jeugdseries uit de jaren 70. Stoere kerels te paard of te range rover die de arme poema uit de strop redden en de weinige slechteriken uit de toen nog lieflijke samenleving rammelden. Ze droegen daarbij smetteloze uniformen en spraken stoere taal.
Welnu, het bleken ook rangers te zijn die de Gannet uit zijn benarde positie hielpen, met vuistdikke kabels verankerden, vervolgens op haar zij kantelden om het roer weer recht te kloppen en de arme bemanning in leven houden met een, uit hun eigen mond gespaarde, boterham en een zatte kaffee. Deze helden verplaatsen zich weliswaar te boot maar dat kan geen bezwaar zijn om er zo snel mogelijk een jeugdserie over te maken. We hebben dringend behoefte aan voorbeelden voor onze jeugd en een beetje lieflijkheid en heldenmoed, wie kan daar tegen zijn?

Het afscheid (daar gaan we weer!) met de rangers was moeilijk en emotioneel. Dat kan ik me goed voorstellen. Je komt in je leven niet vaak helden tegen en vooral in de nood op een quasi onbewoond eiland kan dat enorm deugd doen, me dunkt.

De Gannet is dus weer vertrokken, voor de laatste Pacific-zeemijlen. Binnenkort komen de drie musketiers aan boord. We wensen Sam, Gert-Jan en Elias een mooie reis en heffen op 10/9 onze kippenbil (en ons glas natuurlijk) op een behouden vaart voor hen en ons schipperskoppel. Beste lezer, kom er ook gerust eentje op drinken, afspraak aan de kaai, prosit ende schol!

  • Comments(1)//blog.gannet.be/#post145

Dag schat

ForumPosted by Tsok Fri, July 08, 2011 10:10:05

Hallo,

Gisteren ben ik goed toegekomen in Palau. Het was 4 uur in de morgen en Marc stond me op te wachten.

Ik herkende hem eerst niet eens. Hij stond daar bij een bewaker in een fel groen hemd met bloemen en ik zag er echt over.

Het was raar want het was wel een tijdje geleden. Hij is weer erg vermagert en ziet er goed uit.

Het was niet zo gemakkelijk om in Palau door de douane te gaan. Ze vroegen me in welk hotel ik logeerde en gelukkig had ik die brief mee die Tom me opgemaakt had van de vzw gannet.

Het was wel spijtig genoeg donker om te vliegen van Seoul naar Palau. Ik zat nu eens aan het vensterke!

Het zicht zal wel heel mooi geweest zijn om Palau te zien vanuit de lucht. Het eiland is als een grote brocolli. Allemaal kleine stukjes met heel veel groen.

Ondertussen ben ik al aan het wennen aan de temperatuur hier. Al heel wat af gezweet! Het is hier zeker 30 graden als de zon niet schijnt en zeker meer als ze wel schijnt.

Ik ben al 2 keer gaan snorkelen.

Mijn batterij is plat. Ik zal morgen meer schrijven.

marianne



  • Comments(4)//blog.gannet.be/#post137

kentering

ForumPosted by Ines Mon, June 20, 2011 11:55:21

Het leven is geen lijn maar een cirkel, alles gaat voorbij en net zo goed komt alles terug. Zo ook ik, op deze plaats.

Ik beloofde de schipper zijn verhaal van de laatste weken te vertalen :o) en belofte wil al eens schuld maken, vandaar. Wat herinner ik me van zijn laatste mails? Veel wind, geen zuchtje wind, gescheurd grootzeil, donderwolken, een onbewoond eiland, duikavonturen, problemen met imigratiediensten en centen...

Het eiland Lukonor bleef me bij omdat Marc er zo lyrisch over was, deze groep van 5 eilanden met in totaal 170 inwoners was zelfs in staat hem alle ellende van de voorbije maanden te doen vergeten. Mannen en vrouwen gaan er enkel gekleed in een lendedoek, met prauwen van uitgeholde boomstammen komen ze de bezoeker tegemoetgevaren en ofreren hem fruit. Er valt verder niets te consumeren, de Lukonoreanen (?) kennen enkel ruilhandel. Het is er, naar verluidt, zo mooi als in onze voorstelling van het paradijs. Het is hier dat Marc uit dank zich aan het pannenkoeken bakken zet, voor de kinderen. Iedereen blij.

Maar ook Lukonor wordt weer verlaten, zoals alle mooie en minder aangename plaatsen die de Gannet al aandeed. Wat zou dat doen met een mens, altijd verdertrekken? Vraag ik me dan af. Want dat weet ik niet.

Van Pulawat op weg naar Woleai (tenminste als de schrijfwijze klopt). Nooit van gehoord maar dat is me de laatste jaren wel vaker overkomen. Exotische namen, steeds verder weg van de wereld "as we know it'. Binnenkort komt de kentering, Bali, Indonesië, India daar kunnen we ons een beeld van vormen.

De zeemijlen van Pulawat naar Woleai worden, sologewijs, afgelegd met 7 knopen wind op genakker én grootzeil, samen goed voor 160m² gewapper , en nu komt het : de Gannet haalt zo 5 hele knopen. Schipper fier, hij vestigt daarmee weer een bootrecord. Er zullen er ongetwijfeld nog volgen.

  • Comments(0)//blog.gannet.be/#post135

Almost the end

ForumPosted by Tsok Thu, November 18, 2010 12:50:50

Beste Gannet vrienden.

De Gannet ligt voor anker in Wallis, na St Vincent het mooiste plekje dat bezocht werd. Maar het ankeren is niet van een leien dakje verlopen. Bij het door de pas lopen kwamen stapels donkere zich verzamelen boven het atol, de afstand naar de ankerplaats, Mata Utu was ongeveer nog 2 uur zodat het er dik inzat dat we niet droog gingen blijven.

  Het passagiersschip de Clipper die mij eerder op de dag was voorbijgevaren lag daar eveneens voor anker. Het beste ankerplaatsje was ongeveer 200 meter voorbij de Clipper. Probeer een afstand van 200 meter tussen de Gannet en de Clipper te houden als plots de hel losbreekt, een massa water, windstoten tot over de 30 knopen. En dan gaat het verkeerd, krijg de indruk dat de Gannet door de wind naar de voorsteven van de clipper wordt geblazen, gas bijgeven, de clipper komt dichter en dichter. Plots gaat zijn scheepshoorn, dan pas besef ik dat de Clipper heeft losgegooid en volle vaart op de Gannet komt afgestevend. Draai in een wanhoopspoging het roer en geef volle gas achteruit. Een vinger is misschien overdreven, maar een vuist kon je er niet meer tussenkrijgen.

Ik gooi enkele minuten later het anker uit en moet eventjes bekomen, dat scheelde letterlijk geen haar. Roep de Clipper op want ben wel een beetje boos maar ik krijg geen antwoord. Controleer de Ais en zie dat de Clipper van het scherm verdwenen is. Blijf oproepen maar krijg geen antwoord.

  Weet zeker dat zijn VHF aanstaat en roep nogmaals op maar nu met de mededeling dat dit een bijna aanvaring was en dat beide schepen dit in het logboek dienen te vermelden. Hij heeft ineens zijn spraakvermogen teruggevonden en ik krijg als antwoord "I will not put this in my logbook , I will not , I will not ". Met 1 keer had ik het ook wel begrepen maar begrijp ook waarom hij dit voorval liever niet wil vermelden.

Vanop de wal had geen enkele instantie gereageerd, maar blijkbaar was iedereen al op de hoogte vooraleer ik aan wal kwam. Ik werd opgewacht door 2 journalisten, van radio en TV, een interview, fotosessie, de Gannet is zelfs op Wallis television te zien geweest.

Het leuke was dat ik vandaag ( en gratis dan nog wel )een rondleiding heb gekregen op Wallis in een 4*4, alle bezienswaardigheden heb bezocht en nog eens getrakteerd ben op restaurant.

Zal morgen of overmorgen Wallis met een blij gevoel verlaten.

Mvg
Marc

 



  • Comments(0)//blog.gannet.be/#post121

Johan, Papeete 27.10.10

ForumPosted by Tsok Thu, October 28, 2010 16:04:59

Groetjes vanuit het Airport Hotel in Tahiti.

Mooie vlucht met een ATR, vanuit Huahine naar hier. De ATR is een vliegtuig dat op korte vliegvelden land en zelfs kleine eilandjes dagelijks aandoet en zo toch voor het gevoel van één land, de dringende gezondheidszorg en de menselijke en economische contacten zorgt.

Hier in het airport motel van Tahiti: eindelijk een echte douche, echte kleren en geen in zeewater gewassen kunststof shirts en shorts meer aan mijn lijf.

We zijn al een stuk terug in de echte wereld; in Papeete. De eilanden zijn mooi, paradijselijk mooi, het mooiste op aarde om te zien. Maar wat zou je moeten doen als je er echt een nuttige job hebt om er te doen? De dagen zijn dan ver gelijk in schoonheid en dit kan dan marteling worden.

Toch een ongelooflijk voorrecht het te mogen meemaken hebben dankzij Marc en de Gannet.

Het was een warm afscheid op Huahine.smiley

Johan



  • Comments(1)//blog.gannet.be/#post120

blogbericht van Johan

ForumPosted by Tsok Sat, October 23, 2010 10:29:36

Hua Hine 23-10-2010

 

Beste Gannet vrienden.

 

Na een door een zeldzame soort materiaalpech toch enigszins letterlijk en figuurlijk bewogen nachtelijke overtocht zijn we nu op Hua Hine.

Ik heb mijn zeemansritueel, het wiskeytje, na een geslaagde overtocht wel verdiend.

Afscheid van Papeete. Als Belg geraak je nogal gemakkelijk aan de praat met Polynesiërs.

Ze vinden het leuk te horen dat niet iedereen in België Franssprekend is, dat de Franstalige er zelf de minderheid uitmaken.

" Vroeger hadden we een economie zonder geld en gratis biologisch eten. Nu hebben we geld, gaan we naar Mc Donalds en zijn we ongelukkig en dik ". Dat is de resumé van een gesprek met een Polynesisch bewakingsagent.

Lydie en ikzelf in mindere mate hebben hier trouwens aan boord een redelijk Bourgondische levensstijl ingevoerd om de schipper wat aan te sterken voor de verdere tocht.

België is een duur land, hier is het vrij vergelijkbaar, alleen bier en sigaretten zijn veel duurder.

Moorea was heel mooi, maar nogal toeristisch.

Hua Hine is authentiek, rustig, hartelijk, mooi en goedkoop.

Nog wat snorkelen, een ritje met de huurauto, strandje liggen en een maaltijd aan een eetstalletje en happy hours aan de bar moeten een relaxed einde maken aan een zeer geslaagd verblijf en vaart in Polynesië. Woensdag nemen we hier het vliegtuig terug naar Papeete.

 

Johan



  • Comments(1)//blog.gannet.be/#post119

Papeete 17.10.10

ForumPosted by Tsok Sun, October 17, 2010 11:14:52

Papeete 17102010

 

Beste Gannet vrienden,

 

Na 36 uur onderweg en 20 uur vliegtijd, perfect verzorgd door Air France, zijn we zondag 10 oktober geland op Papeete en hartelijk ontvangen door schipper Marc die er nu heel wat sportiever uitziet dan in zijn Gentse periode.

De Gannet  ligt aan een boei in de marina van Papeete, dobberend tussen land en rif. Ze is nu ons varend stijlvol onderkomen. We hebben de stad Papeete bezocht, het eiland rond gereden en we maken nu de Gannet zeilgereed voor een tocht naar Moorea en Hua Hine.

De moeheid veroorzaakt door jetlag, tropenwarmte en de overweldiggende eerste mooie indrukken verdwijnt.

Gisteren bezochten we het kinderdorp van SOS enfants de Tahiti.

Zeggen dat we warm onthaald zijn is behale een cliché ook ver onder de waarheid. Bloemenkransen, kussen, gezangen, zelfgebakken taarten en tropische vruchten brachten de sfeer.

De directeur van het kinderdorp was een zeer gedreven en intelligent man die een realistisch beeld had van de mogelijkheden voor jeugdbescherming binnen een land in wording, Frans Polynesië, met een nog onbepaalde toekomst en 200000 inwoners verspreid over een gebied groter dan Europa.

De warmte van de tati,s (moeders) en de charme en nieuwsfgierigheid van de kinderen bleven nog lang in ons hart als we met bloemen omkranst aan onze boot aankwamen.

 

Vele groeten aan het thuisfront.

Johan, mede namens Lydie en Marc



  • Comments(1)//blog.gannet.be/#post118

Regenseizoen

ForumPosted by Tsok Sat, July 10, 2010 10:27:01

Als de zon wat hoger staat zullen de wolken wel open breken" zegt Marc. Regenseizoen op Nuku Hiva. We wachten op beter weer om de Gannet te verleggen naar de 'hoofdstad' van de Markiezen Taiohae. Daar gaan Luc en ik van boord om via Tahiti en Parijs terug naar België te vliegen. Tijd voor een verslag omdat dit wel eens het laatste zou kunnen zijn.

Dat is moeilijker dan het lijkt. Ik wacht al enkele dagen op een goede invalshoek om te beschrijven wat er gebeurt maar die wil maar niet komen. Heb al vaker gedacht dat het eeuwige geschommel van de Gannet je geest in een soort trance brengt die denken moeilijk maakt.

Toch wel indrukwekkend hoor zo'n tropische regenbui. Serieuze windstoten, je ziet geen twintig meter ver en de regen trekt als een gordijn langs de met kokospalmen bezaaide heuvelflanken. De hibiscusbloemen zullen zich niet openen vandaag. De wilde varkens en geiten hebben geen plaats meer om te schuilen. Watervallen en beken zwellen en de wegen worden overspoeld. Het voordeel lijkt me dat de Marquisiaanse kleine kwelduivels (nono's genaamd)ons nu niet zullen plagen en de muggenmelk per grote uitzondering in de rugzak kan blijven. Maar warm blijft het wel.

Gisteren aten we de haai die Marc en Marianne vingen. Haai heeft wit, zacht vlees dat eerder flauw smaakt maar het idee een haai verorberd te hebben maakte de heren aan boord bepaald strijdlustig.

We zijn ook nog eens omgekanteld met de bijboot toen we Marianne aan het vliegveld gingen ophalen. Alles dreef in de branding, Marc verloor zijn bril en één sandaal, Luc zijn fototoestel en Marianne´s bagage en GSM werden kledder.

We kregen een goed zicht op de Polynesische cultuur, de tattoo´s, de dansen en muziek, de keuken, de religie, de kunstvoorwerpen en de oude erfenis van voorgaande generaties. Maar het is vooral de exceptionele vriendelijkheid van de bevolking en de prachtige natuur die beklijft.

Mijn dagen op de Gannet zijn dus geteld (72 om precies te zijn) en ze waren mooi, interessant, leerrijk, moeilijk, nat, heet, triest en gelukkig. Van alle mogelijke invalshoeken die het leven te bieden heeft zat er wel een stukje bij en ik kan de schipper en de VZW alleen maar dankbaar zijn voor deze unieke ervaring.

Ines,

9 juli 2010

Taipivai, Nuku Hiva, Markiezen

  • Comments(1)//blog.gannet.be/#post115
Next »