GannetBlog

GannetBlog

Gannet

Het Gannetproject was gestart op 26 juni 2009, en dit voor een periode van drie jaar: die termijn is nu ten einde.

We zijn er, dankzij de onbaatzuchtige medewerking van tal van leden en de gulle giften van sponsors en subsidie van de Stad Gent, in geslaagd onze objectieven in grote mate uit te voeren.

nie pleuje

ForumPosted by Ines Sun, August 28, 2011 12:13:07

De VZW en de schipper hebben niet geplooid het afgelopen jaar. 'Nie pleuje nazomerevenement' is dus een goede naam voor ons onderonsje met kippenbil en braadworst, nu binnenkort op 10/9. (Hebben we eigenlijk een zomer gehad, hier in ons klein landje bij het kleine zeetje?)

Je hebt kleine zeeën en grote oceanen. de Gannet spendeerde meer dan 1 jaar op de grootste aller wateroppervlakten. Van Panama tot Indonesië, het had wat voeten in de zee... De laatste berichten des schippers waren er weer die het Gentse gezegde en onze leus 'nie pleuje' bijzonder goed illustreren. Gescheurde zeilen, mondvoorraad en diesel schaars, een aanvaring des 's nachts met een verkeerd aangelegd rif ten gevolge van een apocalyptische storm. Dit laatste malheur noopte de schipper tot de wanhoopskreet. 'Is dit het einde?'. 'Natuurlijk niet' mailde ik hem terug. De trouwe achterblijvers (en zijn we dat niet allemaal?) kennen hun schipper ondertussen. Met een sjiek en een stukske touw, wat meegenomen polyester en een beetje moederkenszalf was de toon van de volgende mails weer 'alles kits'.

De rangers, daar moet ik het even over hebben. De Gannet werd met daad bijgestaan door 'de rangers'. Ik ken deze mannen uit de jeugdseries uit de jaren 70. Stoere kerels te paard of te range rover die de arme poema uit de strop redden en de weinige slechteriken uit de toen nog lieflijke samenleving rammelden. Ze droegen daarbij smetteloze uniformen en spraken stoere taal.
Welnu, het bleken ook rangers te zijn die de Gannet uit zijn benarde positie hielpen, met vuistdikke kabels verankerden, vervolgens op haar zij kantelden om het roer weer recht te kloppen en de arme bemanning in leven houden met een, uit hun eigen mond gespaarde, boterham en een zatte kaffee. Deze helden verplaatsen zich weliswaar te boot maar dat kan geen bezwaar zijn om er zo snel mogelijk een jeugdserie over te maken. We hebben dringend behoefte aan voorbeelden voor onze jeugd en een beetje lieflijkheid en heldenmoed, wie kan daar tegen zijn?

Het afscheid (daar gaan we weer!) met de rangers was moeilijk en emotioneel. Dat kan ik me goed voorstellen. Je komt in je leven niet vaak helden tegen en vooral in de nood op een quasi onbewoond eiland kan dat enorm deugd doen, me dunkt.

De Gannet is dus weer vertrokken, voor de laatste Pacific-zeemijlen. Binnenkort komen de drie musketiers aan boord. We wensen Sam, Gert-Jan en Elias een mooie reis en heffen op 10/9 onze kippenbil (en ons glas natuurlijk) op een behouden vaart voor hen en ons schipperskoppel. Beste lezer, kom er ook gerust eentje op drinken, afspraak aan de kaai, prosit ende schol!

  • Comments(1)//blog.gannet.be/#post145

kentering

ForumPosted by Ines Mon, June 20, 2011 11:55:21

Het leven is geen lijn maar een cirkel, alles gaat voorbij en net zo goed komt alles terug. Zo ook ik, op deze plaats.

Ik beloofde de schipper zijn verhaal van de laatste weken te vertalen :o) en belofte wil al eens schuld maken, vandaar. Wat herinner ik me van zijn laatste mails? Veel wind, geen zuchtje wind, gescheurd grootzeil, donderwolken, een onbewoond eiland, duikavonturen, problemen met imigratiediensten en centen...

Het eiland Lukonor bleef me bij omdat Marc er zo lyrisch over was, deze groep van 5 eilanden met in totaal 170 inwoners was zelfs in staat hem alle ellende van de voorbije maanden te doen vergeten. Mannen en vrouwen gaan er enkel gekleed in een lendedoek, met prauwen van uitgeholde boomstammen komen ze de bezoeker tegemoetgevaren en ofreren hem fruit. Er valt verder niets te consumeren, de Lukonoreanen (?) kennen enkel ruilhandel. Het is er, naar verluidt, zo mooi als in onze voorstelling van het paradijs. Het is hier dat Marc uit dank zich aan het pannenkoeken bakken zet, voor de kinderen. Iedereen blij.

Maar ook Lukonor wordt weer verlaten, zoals alle mooie en minder aangename plaatsen die de Gannet al aandeed. Wat zou dat doen met een mens, altijd verdertrekken? Vraag ik me dan af. Want dat weet ik niet.

Van Pulawat op weg naar Woleai (tenminste als de schrijfwijze klopt). Nooit van gehoord maar dat is me de laatste jaren wel vaker overkomen. Exotische namen, steeds verder weg van de wereld "as we know it'. Binnenkort komt de kentering, Bali, Indonesië, India daar kunnen we ons een beeld van vormen.

De zeemijlen van Pulawat naar Woleai worden, sologewijs, afgelegd met 7 knopen wind op genakker én grootzeil, samen goed voor 160m² gewapper , en nu komt het : de Gannet haalt zo 5 hele knopen. Schipper fier, hij vestigt daarmee weer een bootrecord. Er zullen er ongetwijfeld nog volgen.

  • Comments(0)//blog.gannet.be/#post135

Plan

ForumPosted by Ines Tue, April 27, 2010 09:32:49

Jeroen Brouwers zei in een interview: ik heb lang gezaaid, laat me nu maar even oogsten.
Zo zie ik het ook. Nog twee keer slapen en ik ga oogsten in Panama.
(En nu maar hopen dat ik de voorbije jaren niet teveel wind gezaaid heb, in het oogsten van storm heb ik namelijk niet zoveel zin...)

Het is een uitdaging dit Pacific-oversteek-plan. Elke miss huppeldepup die 'iets mag doen in de media' gebruikt dit woord terwijl ze een beetje zelfvoldaan in de camera blikt. Zelfvoldaan voel ik me niet, onzeker lijkt me een betere omschrijving.
Ik bezit jammer genoeg niet die innerlijke kracht die de schipper nu al zoveel maanden tentoon spreidt in zijn gevecht met de elementen.
Mijn dochter, die wat moeite heeft met het afscheid, zei één troost te hebben: mama zeilt met Marc en dus is ze gerust in de goede afloop. Een groot vertrouwen in de schipper is blijkbaar erfelijk.

Tijdens mijn internetexploratie stootte ik op dit mooie palindroom: a man, a plan, a canal, Panama.
Ik zal het legendarische Panamakanaal twee keer 'doen' (zoals ze in Gent zeggen). Een keer Pacific/Atlantique met de trein en terug Atlantique/Pacific met de Gannet en zal er dus een goed beeld van krijgen met als bijkomend voordeel: twee oceanen voor de prijs van anderhalf.

Een plan vergt natuurlijk planning en die is bijna rond. Moeten blijven draaien tijdens mijn afwezigheid: het gezin en haar finaciering, de GannetVZW met hààr financiering en de familie en vrienden voor wiens financiering ik gelukkig niet verantwoordelijk ben maar die vaak grote problemen torsen. Ik wens jullie stuk voor stuk het allerbeste voor de komende maanden.

Allez beste lezer, ik ben er dus mee weg en beloof geregeld verslag uit te brengen van mijn ('ons' zou de schipper zeggen, is het niet Freddy?) wel en wee op dit eigenste plekje in het grote Gannet-verhaal.

  • Comments(3)//blog.gannet.be/#post99

Voorzitter

ForumPosted by Ines Fri, February 26, 2010 10:57:19

Op een rustige post-pensioneringsmorgen dacht ons aller voorzitter 'en waar zullen we ons de volgende weken eens mee bezighouden?' Het lag enigszins voor de hand dat, in het kader van zijn functie binnen de VZW Gannet-sailing for education, een persoonlijk bezoek aan de boot en schipper onvermijdelijk was.
Hij moet gedacht hebben: Martinique is een goed idee, de zee is er spiegelglad, de zon altijd van de partij, de stranden wit en de mensen vrolijk. En dat klopt ook.
Na een leven van dienstbetoon en maatschappelijk engagement enkele weken rustig dobberend op een luxejacht met cocktail en verrekijker binnen handbereik, wie zou er niet van dromen? Snel een vliegtuigticket geboekt dus.

Helaas, pindakaas! Bleek dat hij in zijn 20 kilo bagage, een hele resem onmisbaarheden diende mee te slepen naar de Gannet, gaande van herstelkits over handzalf tot een pakje roltabak toe. Ik zie hem de dag voor vertrek, Gent ligt bedolven onder een sneeuwtapijt en hij glijdt, voorzien van warme sjaal en pet, van ondervoorzitter naar penningmeester om alle boodschappen tijdig te verzamelen.
Eenmaal de oceaan overgevlogen (ja, je kan die dus ook gewoon overvliegen) kwam er van al dat gedobber maar bitter weinig in huis. Er bleken klussen te wachten. De schipper meldt 'de lijst met defecten aan boord wordt alsmaar langer. Freddy helpt dapper mee'.

Iets wat ons niet mag verbazen. Zowel bij de schipper, die ongeveer iedereen aan het werk kan zetten, als bij de dapperheid waarmee onze voorzitter zijn harde lot aanvaardt, kunnen wij ons levendige voorstellingen maken. En toch zijn we er gerust in, Freddy zal een mooie vakantie hebben en met een goed gevoel weerkeren. Dat gaat namelijk zo bij de VZW die hij voorzit.

A propos, weten jullie dat Freddy enkele weken geleden de prijs voor de mensenrechten mocht ontvangen? Beste voorzitter, nogmaals proficiat van ons allen en vergeet vooral niet te genieten op weg naar Barbados hé.


  • Comments(1)//blog.gannet.be/#post89

wahoo

ForumPosted by Ines Tue, December 22, 2009 12:02:56

Allez vooruit, we hebben de langste nacht van het jaar goed geslapen, die witte kerst lijkt realiteit te zullen worden en op aangeven van de schipper zelve zijn we klaar voor een wahoo-achtig 2010!
Yahoo is een zoekmachine en wahoo dus een vis. (Tsjok heeft een mooi prentje bij het verslag van de wonderbaarlijke visvangst gezet en daarmee weten we ook hoe een wahoo eruit ziet, eerder saai). Maar liever dan bij des vissens uiterlijk hou ik het bij de klank van zijn naam. Ik word daar namelijk vrolijk van, 't lijkt een kreet die kinderen roepen wanneer ze met hun slee de helling afsuizen, met wangen en neuzen rood van de kou.

Maar als een volwassen inwoner van Vlaanderen wahoo zegt heeft hij het volgens mij niet goed begrepen. Een brekende(n) golf, wa-hoe? Brekende(n) golven dames en heren zijn gevaarlijke schikgodinnen die je boot doen kantelen. Ook over dit fenomeen kan u een angstwekkend relaas lezen op de gannetblog. Ik begin meer en meer te begrijpen waarom zeelui stoer en bonkig dienen te zijn. Koelbloedige bebaarde woestelingen die gevechten aangaan met ankerkettingen, brekende(n) golven en wahoo-en met apocalyptische afmetingen.

Mijn hartje wordt door die verslagen kleiner en kleiner. Binnen enkele maanden is het mijne toer en laat ik nu een zwak, weer- en baardloos exempel van de vrouwelijke kunne zijn. Wat moet ik als 'the going tough' wordt? Om niet in de weg te lopen alvast preventief over boord springen? Of het op een hulpeloos huilen zetten? Piepen: 'ik ga de afwas doen en de toiletten dienen ook dringend gekuist'?
Dat gaat een hilarisch verhaal opleveren. In het nieuwe jaar. Getiteld 'toen ons moe overmoedig werd'.

Marc De Schipper kan het gelukkig allemaal aan. Levert (on)vermoeibaar gevechten tegen natuurelementen, tegenslag, eenzaamheid, aanwas en educatieve onrechtvaardigheid.
We kunnen hem voor het nieuwe jaar dus alleen maar wensen op hetzelfde elan verder te zeilen, niet? Op een bonkige wijze de Atlantique oversteken, zomeren in Aruba, SOSscholen bezoeken in Venezuela, eindeloos (en foutloos) heen- en weermailen...

Meezeilers, VZWleden en bloglezers wensen we respectievelijk veel zeilgenot, werklust en geluk voor het nieuwe jaar.
Vergeet daarbij niet, beste lezer, om in 2010 al uw activiteiten op te vrolijken met een uit volle borst gescandeerd 'wahoo !'.




  • Comments(4)//blog.gannet.be/#post77

onweer!

ForumPosted by Ines Mon, October 12, 2009 16:43:02

Uit het Gannetdagboek van Lennart, overtocht Kaapverdië, 12/09/09,

Ala! De wind steekt op, de vrees voor te laat te komen is bezonken en de optimistische schatting om de 13e toe te komen prikkelt onze zin om vaste grond onder de voeten. Douche! Electriciteit! Een pintje in de schaduw en muziek! Oh, ik mis mijn gitaar, de banjo aan boord kan mijn ergste verlangens temperen maar na 15 min stemmen, 2 min spelen, 15 min stemmen enz geef ik het vaak moedeloos op. 14 knopen wind, 16 knopen, zo gaat het goed en zo gaat het beter! Naarmate de avond valt, net zoals de zon in de zee een gloed van paars, geel, blauw achterna latend, stijgt de windsnelheid, wat een goed iets is, maar het maakt het ook moeilijker om te sturen. De wolken die daarjuist nog zo mooi goud glansden, stapelen zich langzaam op en het wordt donkerder.

Net voor ik ga slapen hoor ik Sam nog zeggen: "God ik wil nog eens de bliksem zien." Ik word wakker door een luid gekraak. Wat normaal alleen de boeg is die oorverdovend kraakt, blijkt nu de donder geweest te zijn. Donder, bliksem, onweer!. Ik hoor gestommel in het ruim en Marc maakt me wakker om bedrading onder mijn matras te lossen. "Kans op onweer" zegt hij. Ik ben nieuwsgierig en sta op, met niets dan een onderbroek en een reddingsvest.
Aan stuurboord verschijnen om de 2 min bliksemschichten, te ver weg om onmiddellijk gevaar te betekenen maar Marc, je kent hem, neemt het zekere voor het onzekere en geeft de bevelen: rugzak maken met proviand, VHF-zender en kompas, reddingsvesten en levenslijnen aan, zeilen intrekken! Het maakt het allemaal nog wat spannender. De Gele Kaas in de lucht is er weer eens niet waardoor we het gevaar niet precies kunnen inschatten. We horen alleen het gedonder en zien in de verte een bliksem. Wanneer het mijn beurt is om te sturen is de wind stabiel, zijn alle instructies gegeven en is iedereen voorbereid op het ergste. Alleen de blote sterrenhemel boven ons stelt ons gerust want nu is er ook al onweer aan bakboord en aangezien de wind vanuit die richting komt is het 'Niet Goed' zoals Marc zou zeggen. Het onweer aan stuurboord wordt heviger en groter. Alles is donker tot er een lichtflits heel de oceaan verlicht en we een glimp van de omvang van het onweer kunnen opvangen. Bakboord = klein en dicht, stuurboord = groot maar ver.

De dreigende donder heeft op iedereen een imponerend effect, er wordt dan ook de volle 2 uur geen woord gezegd. Moest ik een opname van dit moment kunnen nemen zouden jullie zelfs in de woonkamer de bibbers krijgen.
Grote, zware, grijze wolken die verlicht worden door een straal van 2 miljoen Ampère. We krijgen de volle laag. Links: bolbliksems; een grote bol met een snelle, lange flits naar beneden (je kan soms iets verbrands ruiken).
Maar alles gaat goed, de zee blijft relatief kalm en ik ga mijn 3 uur slaap proberen halen. Het gekke met zeilen, en Sam heeft dat ook, is dat je elk uur eens wakker wordt, compleet gedesoriënteerd en met een angstig gevoel dat er niemand aan het roer staat en dat je snel naar boven moet. Een soort van verantwoordelijkheidsgevoel dat meestal opkomt doordat de hevige schommeling van de boot aan je onderbewuste alarmbel trekt. Met een zeilboot van 12 meter in een onweer kan je sowieso niet goed slapen maar het is me toch gelukt totdat een hevige klop me met hartkloppingen uit mijn slaap rukt. We zinken! Bliksem! Overslag! ik spoed me in m'n reddingsvest en naar het dek.

Een ware zondvloed, het licht van de bliksem toont een volledig bewolkte zee met overal een gordijn van dichte regen. Marc verzekert me er van dat het gewoon wat wind is en ik voel me toch alsof ik alleen maar in de weg zou lopen. Daar komt nog eens bij dat ik een uur later zelf 3 uur in de regen zal staan dus probeer ik nog wat slaap te halen.

En zo miste ik het onweer. Blijkbaar was dat links van ons door de wind over ons getrokken en was er een half uur intensieve wind van 30 knopen en golven van 3 meter. Toen Ben me wakker maakte was het ergste al voorbij. De zon brak door de slagroomwolken en achter ons konden we duidelijk het onweer zien wegtrekken. Eén voor één kwamen we op het dek tot we samen zwijgend naar de steeds verder drijvende onweerswolken keken en Ben me van zijn avontuur inlichtte.
Het gekraak en gebons was Marc die de zeilen binnentrok en de genua die weeral eens vastzat. De kapitein (een echte held) moest dus naar voor, in die storm, om de touwen eigenhandig los te trekken, met 30 knopen wind! Blijkbaar was het onweer even snel voorbij als het gekomen was en de nieuwe dag bracht een paars-gouden hemel en een mooie, grote regenboog. Weer een nieuw avontuurtje om te overdrijven als ik thuiskom!

  • Comments(0)//blog.gannet.be/#post62

gasten

ForumPosted by Ines Wed, September 09, 2009 17:41:52

Marianne is terug van 2 maanden Gannet en iedereen is het erover eens. Ze ziet er geweldig goed uit. Uitgerust en bruin.
Ze heeft foto's mee en verhalen, 't is toch niet te onderschatten zo'n zeilreis, verzekert ze ons. Maar aan haar uitstraling te zien kan het toch ook niet echt een lijdensweg zijn.

Ze heeft haar schipper achtergelaten met drie achttienjarigen. 'k Heb mijn scheepje volgeladen met drie jonge gasten, la, la, la, toen ze in Agadir kwamen begonnen zij te... vasten?
Ik veronderstel van niet al was het volop ramadan toen ze er het SOSdorp bezochten. We hebben de foto's gezien: Sams dreads, Bens blond haar in een staartje en Lennarts ragebol, gedriëen netjes verpakt in een hemd met lange mouwen en een broek met lange pijpen. Aldus naar de pijpen dansend van de heersende kledingvoorschriften. (Zal het iemand van jullie verbazen dat de schipper op die foto's staat in zijn tshirt en short? Na alles wat hij in Agadir met de gevestigde orde heeft meegemaakt is de anarchist in hem blijkbaar opgestaan).
Foto's van het dorp, de computerklas, het intervieuw met de directrice.

Het bezoek was, naar verluidt, een positieve ervaring voor jong en oud. Marokkaans en wees of Belgisch en nog in het bezit van ouders van allerlei pluimage. Foto's van het bezoek van de SOSkinderen aan de boot. Ze willen één voor één op de 'stoel' (op de boeg) en de gasten, in zwemboek ditmaal, helpen daarbij. Marianne vertelt dat er één jongetje wat aan de kant stond te wachten tot het zijn beurt was, met blinkende oogjes van de goesting. Hij werd jammer genoeg over het hoofd gezien en ik ben er zeker van dat Marianne, als ze kon, onmiddellijk terugvloog om dat kereltje alsnog zijn 'stoelmoment' te bezorgen.
Foto voor de Carpentierschool: een groepje SOSkinderen met de mascotte van de kleuters in de hand... Zo zie je maar.

Een boot met drie jonge gasten geeft veel leven maar, en 't is weeral van horen zeggen, ook veel zorg. Ze breken al eens serviesgoed, maken troep à volonté, drinken alle cola op en zwemmen van de boot naar de kust omdat ze 'chicas' hebben gespot. Maar de schipper zegt dat ze het zeilen al onder de knie krijgen en hij hoopt tijdens de oversteek naar Cabo Verde al eens een half uurtje aan een stuk te kunnen slapen.

"Bij het vertrek in Las Palmas werden we uitgezwaaid door uitgelaten pontonbewoners. Hoofdzakelijk Fransen, Ieren en Italianen die op Las Palmas beland zijn en allemaal wel plannen hadden maar daar om één of andere reden niet meer weg geraken. Kaapverdië here we come"
Woorden van de schipper die - het zal u weerom niet verbazen- overduidelijk wèl weggeraakte...

  • Comments(1)//blog.gannet.be/#post58

Lore en Frank

ForumPosted by Ines Sat, July 25, 2009 00:53:38

Gentse Feesten zonder de schipper, is dat even wennen. De voorbije decennia kon ik mijn gezicht niet laten zien aan St-Jacobs of Baudelo of ik liep hem tegen het lijf en dan diende er iets gedronken en volgde er altijd wel één of ander straf verhaal.

Dit jaar zit ik met Lore en Frank aan het terras van het Trefpunt. Tegenover ons de Scala, opvallend getooid met de koppen van Boons 'Vergeten Straat' (patatkoppen die onbegrijpend op het Gentse feestgewoel neerkijken).
Mijn twee jonge tafelgenoten kandideren om de Atlantique over te steken met de Gannet. Ze plannen een lange reis naar Zuid-Amerika (Franks vader is Peruviaan, vandaar) maar willen dat op hun eigen manier doen. Met respect voor mens en milieu.

Herken ik een nieuwe Marc in deze Frank die er uitziet als een nonconformist-met- haarband? Die overkomt als een idealist die hard werkt aan een leven als 'wereldpercussionist'? Om den brode les geeft in het middelbaar maar droomt van een betere wereld, reizen, avontuur?
Of herken ik Marianne in Lore? Bijna-afgestudeerde actrice, voor de zekerheid toch maar haar agregaat afleggend? Dodelijk verliefd op hare halve Peruviaan en hem met alle plezier willen volgen, n'importe ou?

Ze moeten het nu doen, hun zevenmaand project. Straks zitten ze met een afbetaling en nog later met enkele kleine mondjes die moeten gevoed. Ze beseffen dat zo'n overtocht fysiek en psychisch zwaar kan worden, ze lezen en leren wat ze kunnen over zeilen, zijn dolenthousiast over het educatieve luik van het project (hoelang moeten we dan meewerken in zo'n SOSdorp?), ze weten dat des schippers wil wet is aan boord maar ze zijn vooral en bovenal aanstekelijk enthousiast.

Nee, ik herken L en F niet als de nieuwe M en M maar ik veronderstel toch dat het mogelijk zou kunnen zijn. Twee jonge Turken bij een ouwe scheepsrot. Ik denk dat Marc door zoveel 'geloof' zijn hart zal laten spreken. En als er al eens iets kapot zou gaan aan, of overboord zou vallen van, zijn geliefde Gannet in staat zal zijn over datzelfde hart te strijken en de rekening door te sturen naar de VZW.

Wat mis ik de verhalen van mijn maatje. Maar geen nood, nog twee Gentse Feesten en dan zullen tien dagen bijlange niet volstaan om de karrenvracht straffe verhalen van 'Kuifje zeilt de wereld rond' te aanhoren.
Enne, garçon? Drie blanchkes en een geuze a.u.b. Santé jongens, op de liefde!

  • Comments(1)//blog.gannet.be/#post45
Next »